Başımı yastığa her koyduğumda düşünüyorum
“değer miydi ? “ diye…

Değer miydi çekilen bunca acıya ?

Değer miydi bir şiirin en can alıcı mısrasını çıkarıp ,
bütün yazılanları anlamsız kılmana ?

Saçma ve gereksiz bir soru benimki öyle değil mi?

Duyguya önem vermedin ki sen hiç bu uğurda yazılanlar umrunda olsun…
Ama ben yinede yazıyorum

“Her harfin umrumda olduğunu bil “
diye inatla yazıyorum
Kendim için ,

Her şeyin üstünde tuttuğum duygular için ,

Duygularım için ,

Duygusuzluğun için…

Bıkmadan usanmadan yazıyorum işte !

Seni içimde susturmuş olsam da kalemim susmayacak !

Yüreğimde can çekişiyor olsa da sevdan , cümlelerim ölmeyecek!

Bu mutluluğu yaşatmayacağım sana…

Biliyorum…

Cümlelerim ölürse sen yeniden doğarsın…

Ne
“ öl”
ne de
“ yeniden doğ “

Ölümle doğum arasında gidip gel işte…

Boşluk ol!

Hiçlik ol!

Anlamsızlık ol!

Çünkü ;

Bundan fazlası fazladır sana…