Ne bir tuzaktı, nede uzak… Bana sadece yasak(dı)…

Direnişin soylu başkanı denilen “gerçek”le yağmalanıyordu evim.. .Aç bir şiirin yangınından küllenemez miydim?.. Soğukta olsa, bir cemre düşemezmiyim toprağa…Sancılı bir “yanılgı” gergefliyor olmalı aklım… Yusuf’un özünü biriktirmişken kalbim, Züleyha’dan dem vurunca uyandım… Yusufda’ki nebi sabrıydı; ben Züleyha’ya yandım…

Sığ ve durgun suları bana kurulmuş sitemlerin imgesi olmasından uzak tutulmalıydı…

Kanunsuz bir akıntının dehşetli fırtınasında kalmam, kendime meydan okumam, maviliklerin hatrınamıydı…Saçlarımdan ölüm dökmeliydim öyleyse ve tevekküre sürmeliydim geceyi; ki sergüzeştime “rindlerin soylu kölesi” yazılmalıydı arayışlarım…

Sular irin akar gözlerimden; ellerinizi dokundurmayın… Rüzgarlı ruhlar cehenneminden geliyordu asiliğim, yanaşmayın…Buğulu bir kitabedir göğe asılı dualarım, duymayın…Siretin suretinde yar’e tutundum, ayrılığa bulaştırmayın…

Ruhuma tükürülen bir ten ellerim… Gök/yüzünü tutun dönmesin dilim… Çok sesli üremeyin ki kıısalmasın cümlelerim…Asırlar öncesi kendine yağan bu şehir beni ağlatıyorsa bana, varın gerisini siz düşleyin…

Biri bana söylesin şimdi; med-cezir’miyim ben ki; dolunay hilale döndü diye denizi ıslatayım…

Biri beni görsün şimdi; yakamozmuyum ben ki; ay hilale can verdi diye denizi karartayım…

Biri bana sussun şimdi; ayrılığın dilsiz öfkesiyim ki ben; sefil ücralarımda ruhunu okuduğumu aşk’a yamarım…

Alınmak istenilsem aşktan, hasat verecek yaşam ve gitmek var zamandan…

Yüzüme en yakınken tutkunu olduğum sukutun, önünden geçen her şeyinin hiç kimsesiyim şimdi…

İlk yanaştığım uzaklık, bir yol ağzında yüzüme örttülen sevda yakınlığında… Susturdum umut vakitlerini… Yaşam evime gürültülerinle dön hadi…

Şimdi koca bir devrik kurulu aşk öyküleri; yaşam bana..

Hadi susturun susturabilirseniz, adam gözlerimi..

Benim dokunulmaz ağıtlarım var sizden uzak,sizden yasak…

Ayrılık kadar büyüdüm, aşk kadar yandım, acı kadar sustum ve ben gibi kaldım…

Bilen söylesin şimdi; bu öyküde hangi ah’ın vaktinde doğurdu beni annem ve beni hangi kıyamet anında koydu rahmine..
içim acıdı…

İçim acıtırdı…

İçim hep acırdı zaten…