Son Nokta !
Yine aynı vakti göstermekte gün. İşte o demlerde kalemimim ucunda sanki yüreğim, haa damladı haa damlayacak satırlara. Beynimin ücraları ayyuka çıkıyor sanki. Bilindik ezberler yenileniyor. Birşeyler oluyor anlayamadığım birşeyler. Adı konulamamış bir yaşama isimler arıyorum…
Yelpaze sanki hayat, küllenmiş közleri alevlendiren. Korkudan çok şaşkınlık okunmak da yüzlerden. Bazen bir ev dağınıklığı çöküyor üzerimize, bazense harabeler kadar boşluk. Ne oluyor ne bitiyor bilmiyorum aslında ama dağılıyor uykular, bölünüyor sevinçler. Ve ben artık masum cümlelerle avutmaktayım yüreğimi. Kızmamayı öğreniyorum zamanla. Çünkü biliyorum ki kızgınlıklarım sadece benim hayatımı dağlamak da. Ve kırılmamayı öğreniyorum, çünkü kırılacak parça bulunamayacak kadar param parça oldu içim. Buna rağmen korkmuyorum. Yinede dik başlı yüreğim. Bilindik şarkılar dinlemekteyim yine…!
Alıp başını gitmek de hayallerim, her ne kadar dönüşleri hüsranla olsada. Umutsuz değilim artık isyanlarımda. “Umutlarımı bana geri ver” diyecek kadar, gözü kara oldum hayata karşı. Artık hiç bir şeye aldırmıyorum, ne anlaşılmaya nede anlaşılamamaya. Umursuzluğum diz boyu oldu. Umrumda olmayacak hiçbir şey artık.
Ama nereye varacak bu satırların sonu. Kaç satırın daha üstü çizilecek. Kaç sayfa daha yırtılıp atılacak. Kaç şiir daha yarım kalacak. Belkide acıtmayacak zamanla bu yarım kalışlar. Dokunmayacak ruhumuza. Ağır gelmeyecek artık hiç bir şey…!
Söylenecek sözün bittiği yerde konuşmaya hacet kalmayacak. Çünkü kağıda dokunan kalem kibritten daha çok yangın çıkaracak. Geçecek geçmez dediğimiz zaman, bitecek bitmez dediğimiz şeyler. Ve işte o gün hiç bir şeyin anlamı kalmayacak artık. Anlamını yitirmiş her şey noktalanacak ve işte o zaman her şeye nokta konacak ve hemde son nokta…!
