Cebinde sakladığın suskunluğun depreşti yüreğimin iç denizlerinde. Bir sancı, bir yokluk bu kadar soğuk mu olur. Kan revan ellerim. Oysa benim ellerim gül kokardı..Ayaklarım toz toprak..Oysa benim ayak izlerim hep maviye benzerdi. Cümlelerim çırılçıplak kalmış, bağdaş kurdum yaralarımın en rüzgarlı tepesine..Hani seninle bir çınar ağacına isimlerimizi kazıyacağımız rüzgarlı tepe vardı ya..hatırladın mı..Sonra denize bakıp bakıp gözlerimizin rengine boyayacaktık tüm bulutları..

Yaralarıma basacak tuz kalmadı / gidişinin arifesinde..

Sen belli etmesen de bir gidiş hazırlığı seziyorum dudaklarında. Bana dair kurduğun cümleler yok etrafımda..Yıldızlar göğümden çekilmiş. Perdeler, cam kenarı özlemler yok avuç içi terlemelerinde..Ben sana sıfat bulamazken sen beni bir gidiş cümlesinin belirtisiz öznesine bırakıyorsun beni..

Gitme diye cümleler kurmayacağım sana.. Çünki sana ne kadar cümle kursam da ikna edemedim seni. Tıpkı sana siyahı yakıştıramadığım halde siyahı üstüne bürünmekten çekinmediğin gibi. Tıpkı senin gözlerine baharı layık gördüğüm halde içinden sonbaharı silemediğim gibi.. Bıraktım artık…Sadece bir sorunun cevabını arıyorum gözlerinde..O benden gizlediğin perdelediğin gözlerinden…Soruyorum sana;

Ellerimizde diktiğimiz güllerin,
Yüreğimizde büyüttüğümüz Elif’in
Katili olmamı istiyorsun benden ?

Suskunluğunun orucunu bir cümle ile aç ta söyle bana..Kimin katili olacağım ben..Senin mi yoksa kendimimin mi…Sustuğun yer o kadar büyük ki..Yaralarımı bölüp bölüp yapıştırdıkça kapanmıyor suskunluğun..

Dudaklarına bağladığın tüm sorguları çöz de gel artık..
Ya da yaralarıma basacak tuzları iade et bana…
Yoksa içimdeki tüm susmaları ilmekleyeceğim boğazıma.

Hiç bilmediğim bir diyarın soğukluğundan esiyorum sana…Zor ile ilişkilendirdiğim sen kanamaya devam eden yüreğime buz kesmiş gözlerini döküyorsun..Daha bir üşüyorum karanlığımda..Seni sensizlikle bağdaştırarak sevmeye çalışıyorum .. Haksızlığa uğradığımı düşünmeye devam ederek..Tek amaç olmayan ortak noktalar yaratıp seni sevmek için nedenler aramaktı..Tabi en zor bölümüydü bu ikili ilişkinin….Biri seven biride sürünen olacaktı…Artık tahmin edebilirsiniz kimin süründüğünü…

Hayatta sürünmek yorar insanı ve yıkar bir süre sonra bedeni..Ama iş aşka gelincede bu aşkın bir parçası diyerek avutmaya çalışırız avutulmuş yüreğimizi…

Gözlerinden dökülen soğuk yaşlar ısınan yüreğimi deliyor…Sen soğudukça ben ısınıyorum..Aşkın cilvesi olsa gerek..Sen sevdikçede ben uzaklaşıyorum..

Uzun süredir sevmiyorum artık..Sevmek zorunludur..Ama…Sevmek yürekle işlenen bir halının her bir dikişidir..Sen her dikişte kopuyorsun ben işledikçe…Gereksiz duyguların gittikçe gereksiz ve anlamsızlaştığını hissetmek yaşamayıda gereksiz hissettiriyor..

Artık bir bulut kapladı çevremi dağlarımı gökyüzümü benim olan herşeyi….Sev diyor ama ben sevemiyorum tat almıyorum ve gittikçe uzaklaşıyorum hayattan…Olmayan hayatlar kuruyorum kendime..Çatısında kütüphane olan evimi düşlüyorum ..Her türlü duygu akışından uzakta sadece merhaba diyeceğim güneşim ve ben ! ! !

Dostlar arıyorum kendime..Yalnızlığımın ortasında tutunacağım dallar.. Yaşayan bir ağaç değildim ki dallarımda olsun..Ben uzadıkça kesiliyordu her biri..

Kırılan ve kesilen umutlarım arasında senide yokediyorum..,

Her ne kadar kendimi yalnız olduğuma inandıramasamda……..